Uważność nie jest stanem idealnym. To nie cisza w głowie, która trwa cały dzień. To nie brak myśli ani wieczne poczucie szczęścia.

To raczej spotkanie. Czasem łagodne, czasem niewygodne.

Uważność to próba bycia w kontakcie ze sobą. Z tym, co psychiczne, emocjonalne i fizyczne. Z napięciem w ciele, z niepokojem, który trudno nazwać, z myślami, które nie zawsze są logiczne ani wspierające.

To uznanie, że wszystko to jest. Bez natychmiastowego poprawiania. Bez udawania, że powinno być inaczej. W uważności nie chodzi o to, żeby się „naprawić”. Chodzi o to, żeby się zobaczyć.

I dopiero z tego miejsca pojawia się mała przestrzeń wyboru. Może bardzo mała, ale wystarczająca. Mogę zauważyć, co się we mnie dzieje i zapytać: jak chcę teraz i co mogę teraz.

Czasem łapię się dopiero po fakcie. Reakcja już poszła, słowa już padły. I to też może być moment uważności. Nieidealny, spóźniony, ale prawdziwy.

Czasem widzę, że jestem zmęczona i zamiast się cisnąć wybieram odpoczynek albo robię tylko to, co naprawdę konieczne. Czasem jeszcze nie potrafię przestać się cisnąć, ale mogę to zauważać.

To nie jest spektakularne. Czasem bywa wręcz rozczarowujące. Bo uważność rzadko wygląda jak przełom. Częściej jak drobne przesunięcie.

I jeszcze coś. To nie jest zadanie do odhaczenia. Nie da się „być uważnym” cały czas. Ale można zauważyć, że się nie jest. I to już jest powrót.

Takie małe ruchy, powtarzane regularnie, z czasem robią dużą różnicę. W tym, jak siebie widzę, jak wybieram i jak jestem bliżej siebie.

Bo uważność nie jest perfekcją. Jest relacją ze sobą. Żywą, zmienną, prawdziwą.

Anna Arciuch